آنچه در ذهنم ماند، لحظهٔ آرامی در روستا بود؛ زمانی که زیر درختی سایهدار همراه پدر و مادرم نشسته بودیم و راهنما توضیح میداد خانههای سنگی قدیمی چگونه ساخته شدهاند. تمام روز ریتمی آرام و بدون شتاب داشت که برای ما بسیار مناسب بود. وقت کافی داشتیم تا آهسته در کوچههای باریک قدم بزنیم و بدون نگرانی از اینکه مجبور شویم با عجله به اتوبوس برگردیم، تماشای نمایش بافت فرش را ببینیم. ناهار با غذاهای تازهٔ محلی ساده اما خوشطعم بود و رفتوآمد نیز امن به نظر میرسید. تنها نکتهٔ منفی، انتظار نسبتاً طولانی در محل آبشار کوچک بود؛ بااینحال، در مجموع، فضای آرام و زمانبندی مناسب باعث شد این سفر در هوای معتدل بهاری بسیار لذتبخش باشد.