Çocuklarla bu gezinin yapılmasını düşünenler için, beklediğimden çok daha iyi çıktı. Ocak ayında gittik, bu yüzden bunaltıcı ya da telaşlı olabilir diye biraz endişelenmiştim; ama daha sakin olan yerler bize tam da uygun geldi. Myra'daki Likya kaya mezarlarının altında, çocuklar sürekli soru sorarken yürümek garip bir şekilde huzur vericiydi ve rehberimiz onların bitmek bilmeyen "neden" ve "bu kaç yaşında?" sorularına gerçek bir sabırla yanıt verdi. Kekova'daki Batık Şehir'in üzerinden cam tabanlı bir tekneyle geçmek ise her şeyin çocuklar için yerine oturduğu an oldu; suyun altındaki duvarları ve basamakları göstererek, gerçek hayattan bir tarih dersi gibi sürekli işaret ettiler. Demre'deki öğle yemeği oldukça sadeydi ve içecekler ayrı ücretliydi, bunu önceden bilmekte fayda var; ama serin ve esintili bir sabahın ardından sıcak ve doyurucuydu. Noel Baba Kilisesi beklediğimden daha düşünceli bir atmosfere sahipti ve çocuklar bile orada sessizleşti. Birkaç gün sonra geriye dönüp baktığımda, aklımda asıl kalan görülecek yerleri tek tek işaretlemek değil, denizin üzerindeki kış ışığının dinginliği ve katman katman birikmiş tarihin hissi oldu.